Kürt Sorunu, Çıkmazlar ve Çifte Standartlar!

Kürt Sorunu, Çıkmazlar ve Çifte Standartlar: PKK ve Devlet Politikalarının Yarattığı Yıkım

Türkiye’nin yaklaşık 40 yılı aşkın süredir gündeminden düşmeyen Kürt meselesi, hem silahlı mücadeleye hem de siyasi çıkmazlara sahne olmaya devam ediyor. Bu sorunun merkezinde yer alan PKK’nın geçmişteki ve günümüzdeki eylemleri ile Türkiye hükümetlerinin çelişkili ve baskıcı politikaları, Kürt halkını çözümden uzaklaştırmış; Türkiye'ye hem toplumsal hem ekonomik açıdan büyük bedeller ödetmiştir.

PKK: Solcu İdeallerden Emperyalist İlişkilere

PKK, kuruluşunda Marksist-Leninist bir çizgiyle yola çıkmış, Türk ve Kürt halklarının kardeşliğini savunan sosyalist bir örgüt kimliğiyle ortaya çıkmıştı. Ancak zamanla bu söyleminden uzaklaştı. Örgüt, 1990’lı yıllarda Avrupa Birliği’nden ve çeşitli Batılı ülkelerden destek arayışına girdi. Öyle ki, ideolojik çizgisinde "anti-emperyalist" olan bir yapının zamanla Batılı istihbarat servisleriyle dolaylı temaslara girmesi, çelişkilerle dolu bir sürecin habercisi oldu.

Dahası, örgütün uyuşturucu ticaretiyle ilişkilendirilen faaliyetleri, başta Avrupa Polis Teşkilatı (Europol) olmak üzere birçok uluslararası kurumun raporlarında yer aldı. PKK’nın finansal kaynak yaratmak adına bu tür illegal faaliyetlere yönelmesi, örgütün kendi ilkeleriyle olan bağını zayıflattı.

Bir diğer çarpıcı nokta ise örgüt içi infazlar. Özellikle 1980'li ve 90’lı yıllarda, sol ve sosyalist çizgideki üyelerin örgüt içinde tasfiye edilmesi, demokratik bir hareket olma iddiasını sorgulatır hale getirdi. Bu durum, PKK’nın giderek halktan uzaklaşan, otoriter ve merkezileşmiş bir yapı haline geldiğini gösteriyor.

Devletin Yanlışları: İnkar, Baskı, İşkence ve NATO Çelişkisi

Kürt sorununun çıkmaza girmesinin tek nedeni PKK değil. Türkiye Cumhuriyeti’nin farklı dönemlerinde iktidarda olan hükümetler de ciddi hak ihlallerine imza attı. 1980’lerde ve 90’larda uygulanan inkarcı politikalar, Kürt kimliğinin resmiyette yok sayılması, dil yasağı, kültürel baskılar ve sistematik işkenceler halkın devlete olan güvenini sarstı.

Bir dönem MGK adına görev yapan Binbaşı Cem Ersever’in açıklamaları bu dönemde devlet içindeki karanlık yapıların Kürt meselesine nasıl yaklaştığını gözler önüne serdi. Ersever’in faili meçhul bir cinayete kurban gitmesi, devletin içindeki çelişkileri ve derin yapıları tartışma konusu haline getirdi.

Özellikle cezaevlerinde yaşanan hak ihlalleri, Kürt mahkumlara zorla İstiklal Marşı okutulması, "Kürt" yerine resmi belgelerde "K." harfinin kullanılması gibi uygulamalar sembolik olduğu kadar, hakaret içeren birer politikaydı. Binlerce Kürt vatandaşın sırf kimliklerinden dolayı tutuklanması ve uzun süreli yargılamalara maruz kalması, adalet sistemine olan güveni derinden sarstı.

En büyük çelişkilerden biri ise Türkiye’nin NATO üyeliğidir. NATO ülkeleri başta ABD olmak üzere, PKK’ya ve Suriye kolu YPG’ye silah yardımı yaparken; Türkiye’nin bu ittifak içinde kalmaya devam etmesi, hükümetlerin dış politikada ikiyüzlü bir tavır içinde olduğunu ortaya koymaktadır. Bu durum hem ulusal güvenliği tehlikeye atmakta hem de "milli duruş" iddiasını boşa çıkarmaktadır.

Ekonomik Yıkım: Rakamlarla PKK ve Kürt Sorununun Bedeli

Silahlı çatışmalar ve iç güvenlik harcamaları Türkiye ekonomisine büyük bir darbe vurdu. Birçok akademik çalışmaya göre, 1984’ten günümüze kadar geçen sürede sadece askeri harcamalar ve terörle mücadele için yapılan altyapı giderleri yaklaşık 2 trilyon TL’yi bulmuştur.

Buna ek olarak, Güneydoğu Anadolu bölgesindeki kalkınma yatırımlarının aksaması, özel sektörün bölgeye yatırım yapmaktan çekinmesi ve beyin göçü gibi faktörler nedeniyle bölgesel ekonomik kaybın yıllık bazda 30-40 milyar TL seviyesinde olduğu hesaplanmaktadır.

Birleşmiş Milletler’in 2016’daki bir raporuna göre, sadece 2015-2016 arasında yaşanan çatışmalarda 350,000’e yakın sivil yerinden edilmiş, bu durum eğitim, sağlık ve istihdam gibi alanlarda büyük sosyal travmalara neden olmuştur.

Çözüm Ne Olmalı?

Kürt sorunu ne sadece bir güvenlik meselesidir ne de sadece kültürel haklarla çözülebilecek basit bir problemdir. Hem PKK gibi silahlı örgütlerin emperyalist güçlerle kurduğu ilişkiler sorgulanmalı, hem de Türkiye devletinin geçmişte yaptığı baskı, inkar ve şiddet politikalarıyla yüzleşilmelidir ve devletin emperyalist güçlerle kurduğu ilişkiler de sorgulanmalı.

Adnan Menderes’ten bu yana Türkiye ABD tarafından yönetiliyor. Kenan Evren bir Amerikan projesiydi. Özal’da Çiller ve Feto’da bir projeydi. PKK’da başka bir proje. ABD ve AB Kürt sorununu kullanarak Türkiye ekonomisini çökertti. K yerine Kürt denilse Kürtçe TRT 20 yıl erken açılsa ve bölgeyi kendine bıraksaydılar halk huzur içinde yaşayacaktı.

Demokratikleşme, şeffaflık, hakikatle yüzleşme ve adalet; hem Türk halkının hem de Kürt halkının ortak yararınadır.

Bazı çevreler tarafından "Kürt halkının temsilcisi" gibi lanse edilen Abdullah Öcalan’ın, toplum nezdinde bu rolü yitirdiği uzun süredir dile getiriliyor. Aynı şekilde, siyasette önemli bir figür olan Selahattin Demirtaş’ın, özellikle Batı dünyasıyla mesafeli duruşunun, sistem içerisindeki konumunu etkilediği yorumları yapılıyor.

Gerçek çözüm, Türkiye’nin artık dostunu ve düşmanını net bir şekilde ayırt edebilmesinden geçmektedir. NATO, Türkiye’nin müttefiki gibi görünse de, uzun süredir Türkiye'nin güvenliğine zarar veren adımlar atmaktadır.

Bugün PKK silah bırakmış olabilir, zaten etkisini büyük ölçüde kaybetmiş bir yapıydı. Ancak bu durum, yeni tehditlerin doğmayacağı anlamına gelmez. Yarın, bu rolü göçmen topluluklar içerisinden çıkarılabilecek alternatif bir örgüt üstlenebilir. Çünkü ekonomik kriz ve sosyal huzursuzluk, radikal yapılar için uygun zemin yaratmaktadır.

Sorunun çözümü, dış dayatmalarla ve yasaklarla değil; güçlü bir ekonomi, iç hukuk, adalet ve gerçek bir demokratik zihniyetle mümkündür. PKK silahı bıraksa da, NATO üyesi olduğumuz sürece  ve yaşanan ekonomik krizden dolayı sorunlar farklı boyutta ve artarak devam edecektir.