SAYGI GÖRMEDiĞİN YERDE NEDEN KALIRSIN ?

      Bazı insanlar ilişkilerinde mutsuz olduklarını çok iyi bilir. Aynı tartışmalar tekrar eder, karşı taraf değişmez, hatta zaman zaman incinirler. Buna rağmen gitmezler. Dışarıdan bakıldığında anlaşılmazdır; “Nasıl katlanıyor?” veya “Buna nasıl izin veriyor?” soruları sorulur. Ama mesele izin vermek değildir.

     Fransız psikanalist Jacques Lacan’ın işaret ettiği gibi, insan her zaman bilinçli bir seçim yapmaz; bazen kaldığı yer, onun kendisiyle ilgili bildiği en tanıdık yerdir. İnsan çoğu zaman kendine ne kadar değer verildiğini değil, kendini ne kadar değerli hissettiğini tekrar eder.

      Eğer kişi derinlerde kendini yeterince değerli hissetmiyorsa, saygı görmediği bir ilişki ona yabancı gelmez, hatta tanıdık gelir ve tanıdık olanı bırakmakta zorlanır. Hakaret zamanla şok edici olmaktan çıkar, normalleşir; kişi bazen kendini suçlamaya başlar: “Ben provoke ettim, ben yanlış söyledim, ben değişsem düzelir.” İşte en tehlikeli nokta burasıdır; artık sorun karşı tarafın davranışı değil, kişinin kendine bakışıdır. Saygısızlık devam ederken kişi kalıyorsa, çoğu zaman orada sadece bir ilişki yoktur; orada bir inanç vardır: “Ben ancak bu kadarım.”

     Bir insan kendini gerçekten değerli hissetseydi, değer görmediği yerde kalamazdı. Ama iş bu kadar basit değildir. Çünkü gitmek sadece birini terk etmek değildir; gitmek, yıllardır kurduğun o iç sesi de sorgulamaktır. “Ben neye layığım?” sorusuyla yüzleşmektir ve bu çoğu zaman hakaretten,saygısızlıktan,yoksayılmaktan  daha zor gelir. O yüzden bazı insanlar, incindikleri yerde kalmayı seçmez; oradan çıkacak gücü kendilerinde bulamaz. Bazen mesele yalnızca kaybedilen ilişki değildir; kaybedilen kimliktir, kaybedilen o sosyal statüdür, kaybedilen kendi güvenli alanıdır.

    Ve en rahatsız edici soru hâlâ şudur: Gerçekten seni değersiz yapan o insan mı, yoksa sen zaten kendini o değere razı olduğun için mi oradasın?

KLİNİK PSİKOLOG

ASUMAN OZTURK AYDIN

www.lovedu.co.uk

@lovedultd_danismanlik